Selecteer een pagina

Als er iets speelt in het land, laat het vooral de kinderen zijn. Loesje

Leer jonge kinderen om goed te leven. Dan zullen zij later ook een goed leven leiden. Spreuken van wijsheid

Nu de scholen en de kinderopvang gesloten zijn en ouders en kinderen gedwongen thuis zitten, zijn er zorgen over de kinderen. Zijn kinderen veilig in de gezinssituatie? Hoe bereiken we kinderen als er geen digitale toegang is?
Hoe brengen kinderen de dag door in het eenoudergezin, als de ouder een ‘vitaal’ beroep heeft?
Hebben kinderen genoeg ontspanning om te kunnen omgaan met de (financiƫle) stress van hun ouders?
Hoe gaat het met kinderen nu hun hele sociale en externe leven wegvalt, zeker in quarantainesituaties?
Hoe gaat het met de kinderen die bezig waren met speltherapie, logopedie, rouwverwerking…?
Het is zoveel wat plotseling wegvalt en stilstaat.
Geen sportclub, geen muziekles, geen toneelklas, geen zwemles, geen aandacht van juf of meester, geen klasgenootjes, uitjes, geen verjaardagsfeestjes, pretparken en speeltuinen…. 

Zoveel zorgen. 

Ik loop door mijn buurt. Op een doordeweekse dag. Het is doodstil; op spelende kinderen na. In onze buurt zijn de bewoners, jaren geleden al actief geweest om in samenwerking met de gemeente speelplekken te creƫren. We hebben een tafeltennistafel, een voetbalveldje, een basketbalveldje, 2 speeltuintjes en een prachtige water- en zandspeelplaats in het aangrenzende park. Heerlijke plekken voor kinderen om te spelen.
Toch was het er vaak stil, te stil. Kinderen hebben het meestal te druk om buiten te kunnen spelen. En nu ineens duiken ze op in het straatbeeld. Spelende kinderen. Het mooie lenteweer helpt daarbij. Het klinkt als een gelukkige samenleving met spelende kinderen. Natuurlijk zijn er ook zorgen achter de voordeuren, ik weet ervan en heb ook mijn eigen sores, stress en spanning. Maar het geluid van spelende kinderen geeft mij een gevoel van geluk en dankbaarheid. Wat fijn dat overheid en burgers samenwerken om speelplekken voor kinderen te bedenken en te maken. Wat fijn dat kinderen in hun eigen leefomgeving kunnen spelen, sporten en bewegen.
Ineens schiet het door mij heen… is dat een oplossing voor de anderhalve-meter samenleving? Kunnen we op die manier beginnen om het ‘nieuwe normaal’ vorm te geven? Voldoende ruimte en sport- en spelmogelijkheden in de eigen leefomgeving voor jong (en oud) ? Onze focus verleggen van landsgewijs naar wijksgewijs of zelfs buurtsgewijs? En dan beginnen met de kinderen in hun eigen leefomgeving te laten spelen, sporten en bewegen? Muziekles in de wijk, theaterklas in de buurt, sport- en scoutingaktiviteiten op loopafstand, onder begeleiding van buurtbewoners samen lopen naar school. Buitenschoolse opvang, kinderopvang en dagopvang in de eigen leefomgeving.
Geen achterbankkinderen meer, maar kinderen-op-eigen-benen.
Geen grote groepen meer…, in kleinere groepen kun je beter de afstand bewaren. Natuurlijk is dit niet voor elk kind in elke willekeurige leefomgeving direct haalbaar. Daarvoor is een omslag van denken nodig en heel veel creativiteit en oplossend vermogen. Maar ik denk dat die creativiteit en dat oplossend vermogen aanwezig zijn in elke wijk en buurt van ons land. Doe landsgewijs wat nodig is voor het landelijke collectief, en wijksgewijs wat nodig is voor het wijk&buurtcollectief.
Onze inclusieve samenleving als individueel geheel, waarin de creativiteit en het oplossend vermogen van ieder individu in zijn of haar minisamenleving benut wordt.

Waarin zelfbewuste burgers kansen en mogelijkheden pakken en krijgen.
Waarin overheden en burgers samenwerken, krachten bundelen om zowel het geheel als het individu te verzorgen en waar nodig te sturen.
Waarin ‘onderaf’ en ‘bovenaf elkaar ontmoeten als dat nuttig en nodig is en elkaar met rust laten als dat wenselijk en mogelijk is. Verbinding wekt vertrouwen.
Elkaar leren kennen wekt begrip. 

Als er iets speelt in het land, laat het vooral de kinderen zijn..
want
Leer jonge kinderen om goed te leven. Dan zullen zij later ook een goed leven leiden 

Het ‘nieuwe normaal’ is de wereld van kinderen. Ouderen hebben herinneringen aan het ‘oude normaal’: knuffelen, reizen, vakanties, festivals, groepsdwang, afhankelijkheid en aansprakelijkheid, protocollen en collectieve regels, vervaagde normen en waarden. Het ‘nieuwe normaal’ wordt de herinnering van kinderen. Het ‘nieuwe normaal’ kan bij de kinderen beginnen. Niet door ze strakke regels op te leggen en die te handhaven, maar door ze te leren dat afstand houden in coronatijd een daad van liefde is voor jezelf en voor de ander.
Door kinderen te leren dat creativiteit en positiviteit belangrijke waarden zijn voor elke samenleving.
Door kinderen te leren hoe ze zich kunnen ontspannen naast inspannen.
Door in de opvoeding de nadruk te leggen op belonen in plaats van op straffen.
Door kinderen zelfvertrouwen te leren in plaats van zelfbeschuldiging.
Door kinderen te laten voelen dat ze geliefd zijn in plaats van afgekeurd of gepest.
Ouderen gaan daar vanzelf van meeprofiteren. 
Spelende kinderen…
Angst maakt plaats voor hoop.
Stress maakt plaats voor dankbaarheid.
Spanning maakt plaats voor harmonie tussen inspanning en ontspanning. 

Het ‘nieuwe normaal’: laat het vooral kinderspel zijn

Arnhem, 18 april 2020
Engelien Zomer