Selecteer een pagina

Ooit was er een tijd waarin burgerinitiatieven een moeizaam bijproduct waren van een tobbende samenleving. Vorig jaar was ik als burger op een landelijke bijeenkomst over burgerinitiatieven. De dagvoorzitter benoemde het onderwerp als: een tobberig gesprek. De zaal vol burgemeesters, bestuurders en beleidsmakers en een enkele verdwaalde
(beroeps)burger applaudiseerde. Tobben was herkenbaar. De sprekers, een professor en een burgemeester bevestigden het. Mijn buurvrouw, net geïnstalleerd als raadslid in een middelgrote gemeente herkende het ook. Zij sprak haar verbazing uit over de angstcultuur bij de gemeentelijke overheid voor burgers en hun initiatieven.
Waarom?
Juist, die vraag geeft het antwoord. Nog voordat een burgerinitiatief genomen en uitgevoerd kan worden, moeten burgers antwoorden op vele vragen. Waarom? Wie? Wat? Waar? Waarmee? Waartoe? Hoe? Vragen van betaalde professionals aan onbetaalde vrijwilligers. Vragen die de wij_tegenover_zij-cultuur benadrukken: heb je geen antwoorden? Doe eerst je huiswerk en kom dan nog maar eens terug: jullie hebben het initiatief, wij hebben het beleid, de regels en het geld. Jullie moeten daar aan voldoen.
Burgerinitiatieven, een tobberig verhaal? Als burger met initiatief, herken ik dat niet zo. Als burgers met hun initiatieven bezig zijn, is dat vaak in een sfeer van enthousiasme, gedrevenheid, saamhorigheid, verbinding, verwachting, geloof en vertrouwen. De energie die hierdoor ontstaat is de honing die onze samenleving verbindt. Het gaat niet in eerste instantie om het initiatief uitvoeren, maar om verbinding en verbondenheid voelen en ervaren.
Coronatijd.
En ineens is alles anders.
Burgerinitiatieven poppen op en krijgen in no time de handen op elkaar en de handen aan het bed. Er is geen tijd om de vragenlijsten in te vullen … coronatijd vraagt om activiteit.
Gewoon doen.
Bidden, zingen, eten, ontspannen, ineens is het een gezamenlijke behoefte en wordt het een gezamenlijke activiteit. Ondanks 1,5m afstand. Misschien wel dankzij 1,5m afstand. Wij_tegenover_zij transformeert naar wij_samen.
Het tijdperk van ooit had die belofte al in zich.
Het tijdperk van corona maakt de beloftes zichtbaar.
Het tijdperk van straks kan de beloftes tastbaar, voelbaar en merkbaar maken. Opdat wij niet vergeten:
Burgerinitiatieven: een sterk verhaal. Burgerinitiatieven: gewoon doen.

Arnhem, 29 maart 2020
Engelien Zomer